نقد منتقد

دیشب برنامه ی نقد سینما شبکه ی چهار ابوالفضل جلیلی را آورده بود ، من شخصا طرفدار آثار کارگردان خاصی نیستم اما از کارگردان هایی که سبک خودشان را دارند و خوانش خودشان را از فلسفه ی سینما دارند خوشم می آید مثلا با وجود قابل تقدیر بودن بچه های آسمان ، هرگز مجید مجیدی را دوست نداشتم اما خیلی وقت ها آثار جلیلی را می پسندیم البته آنهایی که امکان دیدنش بود . یک منتقدی را نشانده بودند روبروی ایشان بنام حسنی نسب ، این منتقد از نقد فیلم فقط حمله کردن به سبک را بلد بود و مثل بازجو ها حرف می زد . من بعنوان یک مخاطب آنچنان جا خورده بودم که برای لحظاتی احساس کردم جلیلی در مقام متهم است و همین چند دقیقه ی دیگر به جوخه ی اعدام سپرده می شود . اصرار منتقد بر اینکه تو فیلم های جشنواره ای ساختی و ژاپنی پسند بوده کارهایت و البته رقص خاک که ظاهرا بعد از سالها اکران شده ، و کارگردان که با آرامش از تفکر خودش دفاع می کرد که من میخواستم یک شر عمومی را به خیر فردی تعبیر کنم و نشان دهم که ….. واقعا دلم برای جلیلی سوخت . حتما کارگردان باید یک کپی دست هزارم از آثار سینمای چک را برای منتقد ایرانی بسازد که منتقد ایرانی با حداقل سن و تجربه و سواد حتی ادب حرف زدن خوشش بیاید …